A travers Olne ( 22km trail run )

08 December 2018

Zaterdag trokken we met de menage naar Olne, een klein dorpje tussen Chaudfontaine en Pepinster, maar heel bekend bij de trail runners. Een plek waar ik met Pascale vele mooie herinneringen aan heb. Een 20-tal jaren geleden was ik al bij de eerste edities van Olne - Spa - Olne, wat ondertussen een legendarische ultra trail geworden is. Dit was toen de eerste echte trailrun in ons land. Tijdens deze halve marathon was het eveneens de viering van het 40-jarig bestaan van de joggingclub daar. Op het programma 11km wandelen en 11 of 21km lopen. Wandelen was gratis, lopen kostte 10€ inclusief warme maaltijd en disco party. Feest op zijn Waals en de reden waarom al ons ganse leven ons hart in de Luikse regio verloren hebben.

Emma en Pascale vertrekken bij 5° graden, stormwind en een dreigende hemel voor hun avontuurlijke 11km. Om 15u10 is het aan Yannis en ikzelf. Gezien het late startuur moesten we met licht lopen. Er was 1 bevoorrading voorzien, maar zonder bekers. Een eigen drinkbus of softflask was dus nodig. Yannis was nerveus, want dit zou zijn langste trail ooit worden. Ik moet eerlijk toegeven dat ook ik met een bang hartje zijn softfask en een gelletje mee gaf en hem nog overspoelde met tips.

Toen de meute van 350 deelnemers de startweide uit rent moet ik hem wat intomen, maar al snel zoekt hij zijn eigen tempo en gaan we elk onze eigen gang. Ik schrik een beetje van het tempo dat ik er de eerste 4km op na houd. Het gaat goed en ik had het zwaarder verwacht. Maar éénmaal voorbij de splitsing in Foret wordt het parcour op de flanken van de Vesder vallei steeds maar technischer en moeilijker. Lopen is vaak niet meer aan de orde en ik voel na 12km in de ijskoude wind al zo stilaan een eerste keer het licht wat uitgaan. Iets wat ook letterlijk gebeurde. De schakeringen in het bos werden steeds moeilijker zichtbaar. Maar ik moest sowieso een tandje terugschakelen. De steiltes van boven de 25% volgden elkaar te snel op.

Bovendien kreeg ik ook last van darmklachten, waardoor ik mij 3min langs de kant moest zetten en het ook een tijdje kalmer aan moest doen vooraleer alles daar binnenin weer een beetje op zijn plooi was. Ik had er voor gevreesd dat het rare startuur mij op mijn gevoelige darmen parten zou spelen. Tegen dat ik weer op mijn plooi was hadden ze buiten het licht helemaal uitgedaan en waren de hemelsluizen volledig open gegaan. De steile en technische beklimmingen en afdalingen waren met de modder in het donker bijna nooit meer beloopbaar. Ik dacht aan Yannis. Wat moest die jongen nu doormaken?

De laatste 5km gaat het vanuit de vallei in Trooz weer de berg op richting Olne. We krijgen nog een massa hoogtemeters te verduren op trappen, uitgeholde rotspaden, enz. Lopen lukt bijna nergens meer. Niet dat de benen niet meer willen, maar gewoon omdat het te moeilijk is. Met een 5-tal stappen, lopen we op een rij. De rook uit onze mond vormt een witte mist en de regen lijken door de lampen grote sneeuwvlokken. Stilzwijgend op een lange rij, de voeten die plensen in het sop. Geen beetje koud. Nu kreeg ik echt weer het gevoel van in mijn oude jaren. Ik weet waarom dit altijd mijn favoriete sport zal blijven, alhoewel ik er bijlange niet zo goed meer in ben.

De kilometertijden blijven steeds naar de 8 en 9min neigen en er komt geen einde aan. Ook omdat de 21km wel 22 km blijkt te zijn. Het is toch een grote opluchting als na 2u16min de grote feesttent opduikt. We worden onthaald onder discomuziek. De Jackson 5 en een hippe Sinterklaas delen kwistig jenevers en warme thee in het rond. Wat een sfeer! Maar het blijft moeilijk om te genieten van al het lekkers op de eindbevoorrading en de sfeer, want waar zat Yannis? Pascale smeekt me bijna om terug het donker en de kou in te gaan en terug te lopen naar Yannis. Gelukkig kwam de verlossing er snel. Amper 5 minuten na mijn aankomst komt Yannis over de streep. Hij breekt in tranen uit, terwijl Pascale bijna door het dolle heen is. 'Je bent slechts 5 min achter je papa', roept ze. Yannis was er van overtuigd dat hij eel slecht gelopen had, omdat ook zijn kilometertijden uitzonderlijk traag waren op het einde. Net zoals bij iedereen. Toen hij niets dan felicitaties mocht ontvangen veranderde de sfeer helemaal. Qua eerste halve marathon, denk ik, dat hij ineens, één van de zwaarste vuurdopen had die hij maar kon krijgen. Het parcour, het weer en dan nog eens het donker, kortom alles aanwezig om er een helletocht van te maken. Daarom wil ik mijn zoon nog eens superdik proficiateren.

We zullen hier in de wintermaanden een vervolg aan breien. Op 22/12 loop ik in Hombourg een 33km trail, waar Yannis de 12km zal lopen. En als het goed gaat probeer ik op 13/01 de marathon trail in Olne te lopen. Wie weet krijgen we op 1 van deze 2 wedstrijden sneeuw. Ik hoop het. daarna gaan we terug volop voor de crossduathlons in februari en maart.

Ik werd 65ste en Yannis 82ste op 215 deelnemers