Transmaurienne 5 daagse UCI MTB race

10 August 2020

Dit evenement stond al van voor de corona crisis op onze planning. Ik zou er origineel deelnemen aan de toertocht formule met Yannis. De afstanden leken niet overdreven en het leek dus makkelijk in te plannen in een triathlonseizoen als familie-event. De competitie bestond uit 2 onderdelen nl de 6000D en de 9000D. Het getal staat voor het aantal hoogtemeters over de 5 dagen. Toen duidelijk werd dat de 6000D vooral mikt op jeugdrenners en dat Yannis net oud genoeg was om te mogen deelnemen kozen we als competitie junks dan toch voor de competitie formules. Zeker nu Yannis een grote sprong gemaakt heeft keken we er enorm naar uit ..... tot een eerste parcour verkenning. Lees hieronder ons verhaal.

Extreem

Toen we 2 dagen voor de wedstrijd aankwamen reed ik met Yannis een eerste parcour verkenning van 23km. In 23km reden we van 1400m naar 2300m waar we getracteerd werden op aartsgevaarlijke paadjes over rotsen langs afgroonden, waar we echt gingen van duizelen. Toen we na een paar uur tsjolen met de fiets eindelijk konden beginnen afdalen moest het allemaal nog beginnen. Het duurde een uur vooraleer we de laatste 10km dalend hadden afgelegd. Soms zegt men dat alles rond durf draait, maar ondanks vroegtijdig afstappen, gingen we toch nog vaak onderuit. Toen we bij ons appartement aankwamen stonden we stijf van de adrenaline, bij Yannis stonden de tranen in de ogen. We zouden duidelijk niet starten aan het familie evenement die we voor ogen hadden. Ondertussen werd duidelijk dat de Transmaurienne gekend is als een van de zwaarste en moeilijkste MTB wedstrijden van Europa. Een wedstrijd waar een fully mét dropper eerder regel is dan uitzondering. Reken daarbij dan nog dat met een gemiddelde van slechts een dikke 10km/u die afstanden plots monsterafstanden worden, waardoor deze 5-daagse ineens een enorme sportieve uitdaging wordt.

Dag 1: Frans kampioenschap

Door alle annulaties vanwege COVID19 werd de eerste etappe ook uitgeropen als Frans Kampioenschap marathon. Als cadeau werd de afstand opgetrokken naar 75km en het aantal hoogtemeters naar maar liefst bijna 4000. Het was enorm heet en bevoorrading met de geldende regels waren moeilijk. Ik ging er van uit zeker 6u te moeten fietsen dus ik ging nog op zoek naar een camelbag om de dag door te komen. De bezettings is tevens enorm. 3 wereldkampioenen aan de start en niks dan toppers. Héél weinig recreanten tussen de 250 deelnemers, waar ik duidelijk bij de achterhoede hoor.

De eerste dag verliep loodzwaar. Tijdens de aanloop wordt al snel mijn plaats in dit peloton duidelijk. Er zijn zelfs helemaal achterin weinig ouderen of iets zwaardere renners te zien. Zijn er toch oudere minder sterke renners dan zal gedurende de 5 dagen blijken dat het allemaal stuk voor stuk acrobaten zijn op hun fiets. Zo'n camelbag weegt toch als lood op je schouder als je dat niet gewoon bent. Op de eerste col na 16km moet ik mij net als de concurrenten naast mij steendood rijden in de hitte. Eindeloos klimmen op het allerkleinste verzet en het nog amper rond krijgen op een brede grindweg zonder beschutting voor de zon. 5km/u rijden en afzien gelijk de beesten. Het zou achteraf gelukkig de zwaarste klim blijken.

En toen kwam de eerste afdaling. Met de benen dicht en een massa piepende remmen achter mij ken ik mijn plaats. Stijf van de adrenaline en pijn in de armen kan ik al snel aan de 2de klim beginnen. 12km om maar liefst 1200m te klimmen. Eindeloos! Het is een opsteker om het bericht om mijn garmin te zien passeren dat Yannis goed en wel is aangekomen. Hij is als jongste deelnemer 6de U17 op 10 starters na dik 3u30. Een uur later ik nader ik reeds compleet leeggereden de top van de wedstrijd. 36km na dik 3u30 rijden! Ik ben nog niet halverwege en ik ben stikkapot. Een vrouw voor mij rijdt reeds al zwalpend. Plotseling op top moet ik rechtsomkeer maken. Terwijl wij nog steeds puffen van de hitte is aan de andere kant van de berg blijkbaar een onweershel losgebarsten en wordt de wedstrijd stilgelegd. Enkel de eersten waren de storm voor en de jeugdreeksen die hier eerder passeerden.

Ik wordt 169ste geplaatst op reeds 3u na de ritse WK veldrijden Pidcock en de Columbiaanse WK marathon.

Bevoorrading Yannis Col Cenis

Dag 2: We kennen onze plaats

Vandaag slechts 50km op het programma, Yannis 42km. Slechts een lusje van 8km minder en hij mocht 1u15 later vertrekken. Ik ken mijn plaats en start gewoon achteraan in het peloton. Ik zit daar op mijn plaats. Het geeft geen zin om aan te dringen, want ik rij dan toch alleen maar in de weg. Maar ik heb super benen. Ik kan de ganse eerste beklimming van 10km opschuiven en zit boven zelfs bij Belgen, waarvan ik toch een beetje schrik. Ik ben preus. Helaas net boven platte band. Dedjuu. Maar éénmaal hersteld komt de echte calvarietocht. Een onmogelijke rij van absurd gevaarlijke en moeilijke afdalingen. Door de lekke band zat ik weer achterin en hoewel ik de grootste sukkelaar ben zie ik de anderen toch ook sukkelen. Wat is me dat allemaal?

Eenmaal in de vallei bleek Yannis al gepasseerd met een 5-tal minuten voorsprong. Vanaf nu hadden moesten we hetzelfde parcour afleggen. Ik dacht hem misschien nog in te halen. Maar die eerste lus had er al serieus ingehakt. Ik zag dat de mensen van de korte afstanden allemaal nog fris waren terwijl wij toch al een serieuze karwei hadden opgeknapt. Wat volgde was weer een knoert van een klim met alweer een levensgevaarlijke afdaling. Ik snap er toch de fun niet zo van. Aan de laatste bv 12km voor de meet leek Yannis toch nog 7km extra van mij uitgelopen. Hij zegt heel goed te klimmen. De laatste 12km krijgen we dan een droomstuk met technische passages die ik net aan kan. Dan besef je wat er zo leuk aan is. Een passage kunnen nemen, waar een ander te voet staat, geeft soms evenveel voldoening dan gelijk welke beklimming.

Ik ben compleet murw aan de aankomst. Ik stijg een plaatsje naar 168. Op het einde zat, waarschijnlijk het enige stuk van 5 dagen, een stuk bergaf in waar je eens wat snelheid kon maken. Net daar is Yannis in de grind onderuit gegaan op 1km van de finish. Na al die gevaarlijke passages te hebben overleefd is het nu na zo'n dom stuk wonden likken. Toch schuift hij op naar plaats 5.

Dag 3: XC spectakel

Dag 3 leek eerst een soort van rustdag te worden, met voor Yannis slechts 24km en voor mij 32km op het programma. Deze dag verliep als een XC over een parcour van 8km. Dit parcour hadden we dus al kunnen verkennen en dat is altijd in mijn voordeel. Het parcour was een opeenstapeling van heel steil klimmen afgewisseld met mooie afdalingen. Ik moest maar een 4-tal keer voet aan de grond zetten normaal gezien. Een van de afdalingen was een stuk waarbij 4 passages over smallebruggetjes waren, waarbij het helaas niet leuk afvallen was.

Het was eerst niet duidelijk  of Yannis door zijn verwondingen zou kunnen starten maar uiteindelijk reed hij een foutloze en goede wedstrijd en reed zelfs een 4de plaats, maar hij bleef op plaats 5 staan. Ikzelf zat in de traagste wave van 80 renners en startte opnieuw achteraan. Ik wist dat ik aan die brugjes toch enkele keren voet aan de grond moet zetten en wou de andere renners niet te veel hinderen. Ik moest ook wat bekomen van de dag er voor.

Toen ik als één van de laatste de afdaling door de kloof over de bruggetjes inging hoorde ik al snel iemand om hulp roepen. Daar was iemand het pad afgesukkeld en 3 meter lager de kloof ingevallen. Die kon er onmogelijk zoonder hulp nog uit. Ik kon zelfs niet begrijpen dat die persoon daar zonder ernstige blesssures van af kwam. Het parcour is voor de rest heel zwaar en ik kan daarna als laatste heel wat plaatsen goed maken. Ik jeun mij op die rondjes, zoals gewoonlijk, en ik krijg meer en meer het parcour onder controle. Ik finish met een voldaan gevoel.

Later gaan we kijken naar de elite. Mensen kijken met grote ogen als ik hen vertel waar ik iemand uit de diepte heb gehaald. Die elite renners bezig zien was echt een top ervaring. Wat een acrobaten! MTB is echt één van de meest ondergewaardeerde sporten die er is, daar ben ik nu nog meer van overtuigd. De combinatie uithouding, explosiviteit, behendigheid en kracht is toch iets wat je in niet veel andere sporten terug vindt.

Dag 4: Een illusie rijker

Van dag 4 hadden we bij onze aankomst al een stuk verkend. Ik kende dus grote stukken van het parcour en dat is altijd goed voor mij. Er treed ook al wat gewoontevorming op.

Traditiegetrouw vertrek ik weer helemaal achterin. En ik jeun mij rot. Er zijn echt leuke flowy stukken en op de beklimmingen kan ik vlot inhalen. Bijna op de top van die eerste klim zit ik terug bij oa Rondelez. Ik weet dat ik goed bezig ben. Ik droom warempel van een eerste top 150 plaats. Helaas volgt nu een hele lange wandelklim met daarachter niks dan technisch werk. Mooi weliswaar, maar heel moeilijk afwisselend klimmen en afdalen. Blijkt dat ik 12km verder al een half uur achterstand heb op Rondelez. Het gebrek aan technische vaardigheden is hier meedogenloos. Daar beginnen we aan de 2de beklimming.Helaas heb ik op die technische strook enorm veel energie verloren en wordt de 2de col een calvarietocht.

Maar we hebben ondertussen al wat meer vertrouwen. We worden getrakteerd op een prachtige flowy afdaling onder de skiliften. En daarna het stuk Enduro parcour waar we op zaterdag zo zitten op sukkelen hadden ging ook al stukken beter. Ik kon er nu zelfs bijna overal afrijden. Dat gaf toch weer een voldaan gevoel. Yannis beleefde die dag echter de schrik van zijn leven. Net daar waar ik gisteren iemand uit heb gered is hij zelf in de start van die kloof afgesukkeld. We zijn de persoon die er hem heeft uitgehaald enorm dankbaar voor. Hij beleefde de schrik van zijn leven toen zijn fiets achterwaarts naar beneden begonnen te schuiven en hij zich kon redden door te grijpen achter gras en boomwortels. Ik kan de schrik niet omschrijven dat hijzelf moet hebben doorstaan. Gelukkig herpakt hij zich opnieuw en rijdt zijn etappe deftig uit. Hij kan zelfs wat naderen op zijn concurrenten.

Dag 5: Vader - zoon

De laatste dag hadden Yannis en ik dezelfde etappe op het programma met een gelijke start. Ideaal voor de familieclash dus. We stonden beiden in het laatste startvak. Ikzelf ging op het startlusje nu toch wel iets sneller van start om toch die eerste opstoppingen wat te ontlopen. Ik had ondertussen wat zelfvertrouwen in die eerste afdaling door de kloof. Ik verlies Yannis, die met zijn benen dicht zijn helleplaats van gisteren moet passeren. Efkes verder zal hij toch weer overkop vliegen omdat hij zich laat opjagen. Het is echt moeilijk om op al die moeilijke stukken steeds koelbloedig te blijven.

Na een prachtige afdaling langs en zelfs door de forten van Aussois worden we echt getrakteerd op de mooiste etappe van allemaal. Het gaat nu weer voor een 1000m bergop. Ik haal constant deelnemers in. Die cols beginnen mij hier echt goed af te gaan. Ik vraag me af waar Yannis zit tot hij mij plots bijna een verkoudheid bezorgt. Hij rijdt zeker 2 keer zo snel als ik en zit nog te lachen op zijn fiets. Tegen de top, na wat minder steile stukken haal ik hem terug in. De oude laat zich nog zo snel niet doen.

Boven worden we weer getrakteerd op het betere wandelwerk. Een prachtige omgeving, echt sjiek, maar wandelaars met stokken vragen zich toch  af wat wij daar doen met onze fiets. Er zijn zelfs passages langs afgronden waar voor de wandelaars touwen zijn voorzien. Yannis sukkelt meer dan ik en geeft toch aan dat hij blij is dat ik bij hem ben. We spreken af om de 2de helft van de wedstrijd, die vooral bergafwaarts was nu samen te blijven om zo deze mooie 5-daagse samen te finishen. Het was toch een behoorlijke uitdaging voor ons beiden, waarbij we serieus onze grenzen hebben verlegd.

We rijden samen enkele prachtige downhills zonder afstappen. We zijn echt in deze 5 dagen sterk verbeterd. In de aankomstklim zorgt Yannis toch nog eens voor wat suspens door om te vallen op de rand van een afgrond. Het was alweer spectaculair om de jongen met 3 man te moeten helpen terwijl hij met zijn hoofd neerwaarts op een schuine rots ligt. Het hoort er blijkbaar allemaal bij.

Het is prachtig om samen vader en zoon te kunnen finishen. Yannis wordt nog 4de na deze knappe etappe en ikzelf word ook nog net 150ste. Maar we kijken vooral terug op een ongelooflijke ervaring, die we niet snel meer gaan vergeten.