Trailrun Ben-Ahin 27,5km

11 February 2018

Dit weekend stond normaal gezien een nachttrail op het programma in het Franse Maubeuge. Een bevriende organisatie die eigenlijk goed gelegen kwam. er was toch geen crossduathlon en het zou een mooie tussentijdse test zijn voor de 45km trailrun die ik op 30/03 op mijn planning heb staan. Helaas moesten die organisatoren donderdag de handdoek in de ring gooien door de overvloedige sneeuwval daar. Dus moest ik iets anders zoeken. Gelukkig kwam ik ploegmaat Jan Goddaer deze week tegen en vertelde hij dat hij zelf zou deelnemen met zijn vriendin in Ben- Ahin.

Zaterdag zou een pracht dag worden om te fietsen en zondag niet, dus dat kwam perfect uit om op die dag eens een trailrun te doen. Aangezien volgend weekend al het koersseizoen op gang geschoten wordt profiteerde ik er zaterdag nog van om een rit van 162km te doen na de zwemtraining van 4km. De fietstrainingen zaten goed op schema, maar het weer heeft de laatste tijd toch wel te veel roet in het eten gegooid. Ik heb van de gelegenheid wel gebruik gemaakt om wat extra te zwemmen en lopen, maar de fietsconditie heeft er helaas toch onder geleden.

Zondag trok ik dan toch wel met veel goesting met het gezin naar Ben-Ahin nabij Huy. Traillopen blijft toch altijd een zijspoor dat altijd voelt als een beetje terugkeren naar mijn roots. Yannis zou de 9km lopen en Pascale zou met Emma de 9km wandelen maar hier en daar afsteken. Kortom een leuke dag voor iedereen.

Ik mocht als eerste van start. Met 140 deelnemers niet zo veel volk. Ik had vrij nieuwe loopschoenen aan, de Merrel Bare accessen, en die waren duidelijk niet opgewassen tegen het parcour dat aankwam. Ik heb wel een paar barefoot trailschoenen van Inov-8, maar die wil ik een beetje sparen, want die worden niet meer gemaakt. En echte trail modellen met grip zijn heel moeilijk te vinden in de barefoot gamma's. Het werd snel duidelijk dat de grip van mijn vrij nieuwe bare accessen niet bestand waren tegen de massa's modder. Het parcour was één grote moddercross. Sneeuw en smeltende sneeuw hadden de bodem veranderd in één gigantische schaatsbaan. Ook hele stukken paden waren een ijsrivier.

Ik loop op mijn gemak en de bedoeling was toch om vooral te genieten. Maar het parcour was zo zwaar dat ik na 11km, toen al ferm boven een uur aan het lopen, ik het toch wel zwaar kreeg. Ik had toen ook al heel wat tijd op een helling verloren omdat ik gewoon weer naar beneden gegleden was. Na de eerste bevoorrading na 12km kom ik op 3km zeker evenveel keer te val. 1 keer doe ik mijn rib heel veel pijn en rol ik nog in een beekje, waardoor ik ineens weet hoe koud ijswater voelt, een andere keer val ik heel hard op mijn knie. Daarna nog een paar hellingen waarbij ik mij moet laten glijden naar beneden of waar ik zelfs al stappend bijna niet op geraak en de fun gaat er echt uit. dit is voor mij niet echt wat ik begrijp onder trailrun.

Ik kom uiteindelijk toch in een soort baggertempo zoals in mijn ultrajaren en verteer de kilometers eigenlijk toch wel vrij vlot. Uiteindelijk ben ik 2u48 onderweg en word 36ste. Niet echt moe, maar toch met een lichaam dat serieus heeft mogen incasseren.

Ondertussen zie ik Yannis al glunderen. Die werd op schoenen, die absoluut niet geschikt zijn voor zo'n modderparcour, vlotjes 16de op 230. Hij liep zelfs een hoger gemiddelde dan ik. Het blijft me verbazen wat die kan. Natuurlijk is het genieten als hij zelf al met nieuwe foldertjes afkomt van trailruns.