Koers 1.12 Rumbeke Zilverberg

16 July 2018

Donderdag heb ik een vervelende blessure opgelopen tijdens de looptraining. In die mate zelfs dat stappen heel pijnlijk was en fietsen ook niet aan de orde was. Zondag ging ik dan toch eens gaan MTB'en met mijn zoon en hoewel de pijn er nog was, leek die toch op zijn minst niet te verergeren. Omdat ik in het verlof toch nog wel enkele mooie triathlons gepland heb, mag ik me niet te ver laten afglijden en besloot ik toch maar te gaan koersen op de Zilverberg. Hoewel 3 dagen absolute rust me duidelijk eens heel goed gedaan hadden, wist ik dat het toch niet zou gaan. Het was ondertussen al 6 dagen dat ik niet op de koersfiets zat. Het was snikheet en ik weet dat ik nooit goed rijd na een rustperiode omdat de hartslag altijd enorm snel de hoogte inschiet.

Slechts 32 renners aan de start voor een winderige omloop met veel binnenweggetjes en een kleinere kasseihelling, die me nooit ligt. Er wordt traag gestart, ideaal voor dit oudje. Er is een renner van Dovy in de aanval en zijn ploegmaats leggen iedere tegenaanval stil. Een buitenlander kwam me vragen of dit normaal was dat er zo traag gekoerst werd. Voor de fun, probeer ik ook af en toe eens mee te springen. Ik kom gelijk in mijn sas. Eens die renner ingelopen, was de koers terug open en na enkele zotte pogingen, was ik eindelijk weg alleen. Dat ik dat nog mocht meemaken. In Rumbeke is altijd veel volk dat ik ken, dus een showke was wel op zijn plaats. Ik spaar me niet en ga voluit en kan zo toch meer dan 1 ronde alleen voorop rijden tot ik bijgehaald ben door een ontsnapte groep van 13.

Voor het eerst dit jaar wellicht ben ik eens mee in de goede ontsnapping. Maar het duurt heel lang vooraleer ik bekom in de hitte van mijn geleverde inspanning. Bovendien moet ik iedere ronde op de kasseien gaten laten, waardoor ik enorme inspanning moet leveren om iedere keer te blijven aansluiten. Toen ik zeker ben dat er geen renners meer in koers zitten, laat ik me op 5 ronden van het einde dan ook lossen. Mijn hoofd deed al massa's pijn, ik wist dat ik er bij deze hitte absoluut geen deugd van had om mij hier compleet kapot te rijden. Nadat al iemand gelost was, werd ik 13de.

Ondanks het lichamelijke leed een mooie opsteker dus. Er staan nu nog een 5-tal wielerwedstrijden op het programma tot volgende dinsdag, dat ziet er dus goed uit, maar ik hoop ook dat het niet te lang duur vooraleer ik weer de looptrainingen kan hervatten.