Klekluli 27,5km trailrun Tsjechië

31 December 2019

Rond de nieuwjaarsperiode zijn we er met het gezin opnieuw op uit naar het Oostblok. Na deze hete zomer leek het ons wel leuk om eens de koude op te zoeken. Onze keuze viel op het Zuid-Westen van Tsjechië, een regio waar we 18 jaar geleden al wel eens kwamen en dat we nu ook nog eens wilden laten beleven door de kinderen. Bovendien hoopten we ook op een beetje winteromstandigheden. Het nabije Lipnomeer beschikt over een 11km lange schaatspiste en normaal kan er hier in de buurt overal wel gelanglauft of geskiet worden. Allemaal dingen waar we onze kinderen wel eens mee wilden leren kennismaken. Helaas slaat de opwarming hier ook toe en ligt het Lipnomeer niet dichtgevroren. Gelukkig hebben we toch al een vrij spectaculaire bergwandeling in de sneeuw kunnen maken, die ze allicht niet snel meer zullen vergeten. 

Geen vakantie zonder dat we hier of daar een lokaal wedstrijdje mee pikken natuurlijk, altijd leuk om wat de cultuur op te snuiven op een andere manier. Ons oog viel op de Klekluli. Een kleine organisatie, waarvan alle info enkel te vinden is door middel van een folder die via een foto op facebook geplaatst is. Geen google translate dus. Alleen al ingeschreven raken en de start en aankomstplaats vinden op zich was al een uitdaging, zeker dat de organisator enkel als 2de taal Russisch spreekt.

Toeristische route

We zagen veel foto's en berichten passeren op facebook die we wel konden vertalen en waardoor we er veel zin in kregen. De Klekluli is een trailrun in lijn die van Ceské Krumlov, een stadje op de lijst van UNESCO werelderfgoed en de 2de meest toeristische plaats in Tsjechië na Praag, via de Klet (1095m) een plaatselijke berg en trekpleister met skilift, naar de Kluk (720m) om dan aan te komen in Litvinovice, een randgemeente van Ceské Budejovice, vooral beroemd vanwege zijn bierkelders waar het alom bekende Budvar bier geserveerd wordt.

Er was één nadeel. Er was slechts 1 afstand en dat was de 27,5km. Voor Yannis was dit dus ineens hét doel waar hij het ganse najaar naar toe kon werken. Zo'n 27,5km lange trailrun is toch een heuse opgave voor een knul van 14 jaar. Hij was dan ook heel gestresseerd en het was mooi om te zien hoe zijn kleine zus enorm meeleefde de dag voor en tijdens de wedstrijd. Tijdens de verkenning de dag er voor waarop Pascale alle punten opzocht langs  het parcourwaar ze ons kon zien werd al snel duidelijk dat het natuurgebied Blansky Les, waar we dwars door zouden lopen veel moois te bieden heeft.

Bier als hydratatie

Een uurtje voor de start zitten we al in de café aan het stationnetje van Ceské Krumlov. Het is pas 10u, maar het bier vloeit er al ferm samen met de typisch bohemische nedliki. Het blijft een speciale cultuur. Toen ze de bussen losten met de deelnemers was het toch wel vreemd opkijken om te zien dat ook vele lopers zich rond de tafeltjes installeerden en het bier lustig lieten vloeien. Zelfs voor mij onbegrijpelijk.

Om 11u11 zou de start weerklinken. De organisatie barst duidelijk uit zijn voegen. 190 individuele lopers en nog een 40-tal estafette lopers. Maar ze worden internationaal. Naast 2 Belgen hebben ook nog 2 Duitsers en 2 Polen de weg naar deze wedstrijd gevonden.

In de start gaat het ineens keihard. Ik begrijp er niks van. Het gaat direct bergop. Ik loop een eerste km aan 12km/u en ik zie waarschijnlijk 100-man voor me uitlopen. Ook Yannis, die ik enorm gebriefd heb , loopt al snel een 50-tal meter voor me uit. Ben ik nu zo slecht? Ik sta in ieder geval niet meer voor de moeilijke keuze of ik nu bij hem moet blijven of niet. De starthelling was ineens 6km aan een gemiddelde steiging van 10%, maar eentje van het genre waar het van amper hellend tot immens steil gaat. Het is gelijk je op de loopband iedere 5 minuten een graadje bij zou schakelen. Nooit komt de druk van uw kuiten weer weg.

Supersteile Klet

Ook Yannis wist dit. Beiden schuiven we constant op. Velen hebben toch op hun adem getrapt. Na 3km komen we samen. Het is moeilijk lopen want de weg ligt in ijs en het is een beetje de kanten op zoeken. Daarom versnel ik een beetje bij een inhaalpoging en het lijkt er op dat ik Yannis achter laat. Ik moet geen enkele meter stappen op de Klet. Ik haal een heel pak deelnemers in. Toch loop ik de laatste kilometer aan dik 6km/u. Zo steil heb ik het over zo'n lang stuk toch nog maar heel weinig meegemaakt. Heel groot is mijn verrassing dat Yannis plots in mijn zog zat. Van al de atleten rond ons waren wij de enigen die de klim volledig al lopend deden.

Boven op de Klet was het heel druk van wandelaars. De sfeer in Tsjechië is toch leuk, want sporters worden er nog echt aangemoedigd. Wat volgde was opnieuw 6km afdalen, alvorens de Kluk aan te vallen. Ik had Yannis verwittigd dat het vooral kwestie ging zijn om in deze afdaling vooral niet je benen kapot te lopen. De eerste kilometers waren oneindig en heel technisch. Zeker met over alle boomwortels en stenen een miniscule ijs- en sneeuwlaag. Die Tsjechen razen me langs alle kanten voorbij. Dat moet ik echt met lede ogen aanzien. Ook Yannis kan ik niet volgen, maar ook hij wordt in de bergaf gewoon overklast. 

 

Alweer achtervolgen

Eénmaal op de weg ben ik weer op achtervolgen aangewezen op mijne maat. Bergaf lopen op de weg gaat mij dan meestal wel beter af dan Yannis en ik rol hem vlotjes voorbij na 12km om hem niet meer terug te zien. Maar de benen zijn echt al kapot van dat afdalen. 6km schokken absorberen, dodelijk voor de bilspieren.

De aanloop naar de Kluk is minder steil op een weg en ik kom echt in mijn sas en ik blijf vlotjes inhalen. Aan de bevoorrading is Yannis ondertussen een 2-tal minuutjes achter. Ik vrees het ergste voor hem. Die overschakeling van lang afdalen naar terug klimmen kan serieus pijn doen. 

Ikzelf overwin de Kluk opnieuw volledig lopend, maar nu is het afdalen een echte marteling. Ik vind geen soepele tred meer. Eens beneden krijg ik een klopje van de hamer en struikel ik warempel, waardoor mijn broek en knie gehavend is. De laatste 8km waren vooral vlak en licht aflopend. Ik was conditioneel nog vrij fris, maar die benen wilden niet meer mee. Hoe hard ik ook liep, ik kon geen snelheid meer maken. Ik haalde nooit meer 13km/u, een rare ervaring. Maar ik was niet alleen, want ik bleef continu inhalen. Het afdalen in deze wedstrijd in combinatie met snelheid was toch echt wel de dooddoener. Ik finishte als 30ste in 2u28min40sec voor 27,5km. Yannis zou 8min later vlotjes binnenlopen met even kapotte benen als 47ste. Hij is toch heel diep moeten gaan. Hij won als jongste deelnemer in de categorie -18 jaar.

Nu de dag erna is het toch wonden likken. Zoveel spierpijn, dat heb ik toch meestal niet na een trail. De bovenbenen zijn compleet kapot. Nu is het nog wat genieten van vakantie. Op 12/01 breien we het laatste stuk aan onze trail campagne. Dan doe ik de marathon van Olne. Yannis zal er een kortere afstand doen, maar we zijn er nog niet aan uit wat voor hem het best is. Die lange afstands trails mogen nu voor hem wat opgeborgen wonnen.