Crossduathlon Malonne

11 November 2017

Terwijl ik vooral blijf verder werken aan mijn basistrainingen trok ik zaterdag traditioneel naar Malonne voor de crossduathlon daar die toch een echte klassieker geworden is. Nieuw dit jaar was ook de crossduathlon voor de kinderen, waarin Yannis natuurlijk niet ontbrak. 29 starters daar, wat ineens een succes was. Yannis komt als 6de binnen na de 1ste run, maar vind dan zijn fiets niet meer terug en verliest meer dan 45sec extra. Eenmaal op de fiets wordt hij constant opgehouden omdat hij zo ver teruggeslagen was. In de 2de run kan hij zich nog wat herpakken en zet de snelste looptijd neer. Een spurt met 3 voor plaats 5, die zeker 1km duurde. Toch moest hij tevreden zijn met plaats 7.

Voor onze wedstrijd hadden zich 240 deelnemers aangemeld en de verkenning van het stuk parcour dat ik deed beloofde echt een heel zware wedstrijd te worden. De overvloedige regen de laatste dagen hadden een spekgladde laag bovenop de keien getoverd. In Malonne heb ik het in het lopen altijd heel moeilijk in het lopen. Na een explosieve start gaat het ineens over een steenpad heel steil naar beneden. Iets wat me niet echt goed afgaat, net als het klimwerk die daar dan op volgt. Die ronde dient 2 keer te worden afgewerkt voor 5km.

Ik voelde al direct dat ik momenteel echt niet diep kan gaan. De conditie is al behoorlijk, maar van wedstrijdritme is absoluut geen sprake. Ik start veel te traag en word helemaal verdrongen. Ik moet zelfs op wat versmallingen gewoon stilstaan en het is in de afdaling constant balanceren in het gedrum. En in de bergop kan ik niets goed maken. Gelukkig kon ik boven op het vlakke eindelijk beginnen inhalen, maar ik wist toen al dat het er niet zo goed uit zag. Mijn pa riep me toe dat er waarschijnlijk al 100 man gepasseerd was. In de 2de ronde kan ik meer mijn ding doen en ik zou wisselen als 79ste.

Op de fiets kreeg ik direct wat ik verwachtte. Opstoppingen en overal te voet. Ergerlijk was dat als je wat afstand probeert te houden er toch zijn die er zich nog steeds willen tussenschieten terwijl ze dan verder terug in de weg rijden. Het parcour is een constante glijpartij, met 2 hele lange zware beklimmingen. Het zware klimwerk gaat me ook niet echt heel goed af. Dat is niet mijn sterkte en om in te halen moet ik telkens nog meer door de blubber dan de rest. Ik jaag me niet echt super op. Het lukt me ook niet echt en ik geniet eigenlijk echt van deze schaatspartij als een kind dat zich eens mag vuil maken. Na de eerste ronde van 10km had ik al 50 man ingehaald, maar daarachter was niemand meer te zien. De wandelpartijen hadden blijkbaar voor een grote afscheiding gezorgd. Ik blijf hangen op plaats 30 ook in de 2de run en word zo 4de H40.

Het was wel een heel sterke bezetting dit jaar, maar het is toch eens slikken als je naar de uitslag van vorig jaar kijkt dat ik daar nog 10de werd.
Rustig verder blijven opbouwen zeker en niet panikeren?